Weźmy na przykład, przez całe moje doświadczenie wiatr surfing. I dowiedziała się sportem kiedy byłem 26. Gdybym tego sportu, aby dowiedzieć się już w wieku 42, są duże szanse, że nie będę daleko i prawdopodobnie zrezygnować po 1 lub 2 próby. Nauka surfingu wiatru było jak walczy ze wszystkich sił w tym samym czasie! Że mówimy o trudny do równowagi na choppy fale śliskie na mokrym pokładzie, w tym samym czasie, placów manewrowo jeden żagiel, który waży więcej niż w prawidłowym kierunku, który chcesz go.In proces, ciało i krew się z kawałków na bernikle i obicia od nękających nasz surf pokładzie więcej niż jeden raz przed spadkiem do wody.

Ale istnieje duża różnica w serwis rowerów. Nigdy nie jesteś zbyt stara, aby dowiedzieć się nurkowania. I nigdy nie może powiedzieć, to wystarczy. Ja nauczony scuba diving, kiedy byłem 38. Teraz nie jestem, że 38 jest dojrzałe starość, ale nadal, ciało nie czują się nieco słabszy i mniej odporne. Dodano do tego, jak będziemy się starzeć, ale również wydają się mieć więcej obaw. Być może uważasz, mamy więcej do stracenia, jeśli coś powinno się z nami.

Mówię po średnim wieku i nigdy nie powinien być czynnikiem w uczeniu się, scuba diving, ale nie muszą mieć te:

– Intensywna miłość do morza
– Gotowość do uczenia się od kogoś młodszego niż
– Stosunkowo dobry stan zdrowia

i ostatni, ale bardzo ważne … czasu i pieniędzy.

Teraz jestem przy założeniu, że masz na myśli całe serwis rowerów, ponieważ chcemy, aby ten sport, że można korzystać z każdego innego weekend, jeśli czas i pieniądze i pozwala nie tylko uczenie się ze względu na wykształcenie.

Intensywnym miłość do morza

Aby cieszyć się serwis rowerów podróży, będziesz musiał miłości do morza i mam na myśli naprawdę fantastyczne go ze wszystkimi jego wspaniała stworzeń dużych i małych. Będziesz wiedzieć, co mam na myśli na swój pierwszy w historii serwis rowerów wycieczkę po Twojej wyczyszczone Open Water testów.

Jest mało prawdopodobne, że Twój serwis rowerów przyjaciółmi na swoją pierwszą podróż będzie nurkować tej samej klasy w trakcie swojej serwis rowerów. Ze względu na ograniczenia czasu i pieniędzy, można stwierdzić, że może być tylko jeden pragnie wystarczy dołączyć do scuba diving podróż szybko po certyfikacji.

Częściej niż nie, to dive przyjaciółmi będą nurkować-crazy bunch którzy będą robić co najmniej 4 nurkowania dziennie plus inne w nocy. Oznacza to, że na wycieczkę serwis rowerów, w większości nie będzie nic robić, ale nurkować, porozmawiać na temat stworzeń morskich i napotyka każdego nurkowania, przed suiting do następnego nurkowania. Dla kogoś, którzy chcą zrobić tylko jedno nurkowanie dziennie, a następnie idąc na zakupy, może on być rozczarowany jak wielu wielkich serwis rowerów spoty mają niewiele z tych urządzeń rozrywki i zakupów.

W przypadku, gdy są już coraz podkreślić tylko myśleć o tym, nie należy. Każdy serwis rowerów idzie poprzez nowo narodzony. Wystarczy mieć nastawienie na nowo narodzony, być pokorni i znajdą sezonowych nurków, że są więcej niż chętnych do akcji wskazówki i mogą nawet pomóc w biegu się przed nurkowaniem.

Gotowość do nauki od osoby młodszej niż

Twój serwis rowerów instruktor może być ktoś o wiele młodsza niż ty. Niektórzy instruktorzy nurkowania mieć postawa i cocky tak może być, aby żyć z nią na co najmniej 3 weekendy przed wami stają się kwalifikowany - 1st weekend w klasie i teorii, 2nd weekend na basen i sesje 3-ty weekend dla rzeczywistych badań wody otwarte. Put aside swoje ego i po prostu ponieść z nim, to warto będzie go w końcu.

Po powiedział, że to nie znaczy, że nie istnieją dobre i rodzaju serwis rowerów instruktorów okolice. Byłem szczęśliwy, aby otrzymywać instrukcji od komputera nurkować, bardzo rzeczowe i pacjenta człowiek, bez którego całe moje doświadczenie nurkować nie byłby tak gładkie i przyjemne.

Stosunkowo dobry stan zdrowia

To nie jest konieczne, aby być w szczytowej kondycji, zanim będzie można podjąć serwis rowerów. Jednakże, musisz pewne siły, aby móc chodzić z pełnym biegu strapped serwis rowerów na Ciebie. Po wprowadzeniu do wody ze wszystkich narzędzi, są niemal weightless. Ale jest to masz kilka kroków, aby uzyskać do łodzi lub do krzyża na plaży do wody, które mogą być wyzwaniem dla osoby, którzy nie są wykorzystywane do wykonywania ciężkich ładunków na nich.

Mimo, że niektóre ośrodki serwis rowerów mają fantastyczne nurkowania pracowników którzy mogą pomóc w przezwyciężeniu tego poprzez przeprowadzanie zbiorników i sprzętu do łodzi, aby nadawały się wewnątrz statku. I oczywiście, jeśli są na żywo-a-board (żyć, jeść, nurkować, sen, na pokładzie jachtu całej nurkować wyjazd), po czym nie może to być istotne.

Czasu i pieniędzy. Jest to prawdopodobnie najbardziej 2 decydującym czynnikiem, czy ktoś nadal korzysta serwis rowerów po minięciu od Open Water testów. Jak poświadczone przez serwis rowerów jest oczywiście bardzo szybko, zaledwie 3 weekendy w gruncie. I nie są zbyt drogie, prawdopodobnie około 300 dolarów do 400 dolarów, w tym poza kraju nurkować wyjazd do wód otwartych testów. Ale jeśli nie mieszkają w pobliżu scuba diving area, jesteś najprawdopodobniej będzie musiał podróżować na odległość lub nawet z kraju zrobić dobry nurkować.

Teraz tylko pomyśleć, jak bardzo każdy wyjazd będzie kosztować nas i rozmnażajcie się, że ile razy można byłoby miłości do serwis rowerów na rok. Po wykonaniu sum, można go rozłożyć. Więc można obniżyć liczbę nurkowań chcesz zrobić w roku, a następnie obliczyć i obniżyć niektóre więcej.

W naszej klasie serwis rowerów, mój mąż i ja byliśmy jedynymi, którzy nadal nurkować po klasie było ponad. Nawet wtedy, ale nie udało się wykonać szereg nurkowań będziemy mieć naprawdę kochał się w tym roku. To jak to wreszcie kończy się, że mamy robić średnio 1 nurkować w roku. Ta mniej lub bardziej zapewnia, że zawsze będzie nurkowania jako “scuba diving newbie” (stąd nazwa bloga). A scuba nurek dostaje “RUSTY” kiedy przerwa jest zbyt długa podróż między poszczególnymi nurkować. Najlepiej, powinniśmy już zacząć się co najmniej raz w każdym kwartale.

I nawet nie poszedł na celu obliczenia innych “inwestycji”, aby spersonalizować swój narzędzi, takich jak własny BC (kontrola pływalności), własne ośmiornicy (appartus oddychania) i mokrych garnitur.

Mimo tego wszystkiego, wciąż wierzymy, to nigdy zbyt stare, aby dowiedzieć się cieszyć i serwis rowerów. Nawet z ograniczoną nurkowania, ponieważ byliśmy kwalifikowany i nurkowania jak nowo narodzony scuba diving, korzystać każdy z naszych wycieczek nurkowych. Znajdź prawo ludzi do nurkowania, nurkowanie znaleźć fantastycznym miejscu, które odpowiada Twoim preferencji (czy makro, check out małych stworzeń morskich, lub zobaczyć większe ryby) oraz w pobliżu obiektów uzdrowiskowych do sooth ciała aches po nurkować - to wspaniałe połączenie że będzie prawie zawsze zapewniają świetny serwis rowerów doświadczenie!

A scuba diving newbie może nadal cieszyć się radością nurkowania!

Kombinezony suche można podzielić na dwie główne kategorie: Neopren i membrany. Były ciepłe prowadzi was ze względu na grubość pianki pianki chociaż nie kompresji podczas zejścia stają się cieńsze głębszych pójdziesz. Jako że staje się on również cieńszy staje się mniej powietrzu unoszą się na wodzie, tak musi być wprowadzone do koloru w celu zrekompensowania tego .. A membrana koloru jest zazwyczaj wykonane z materiałów trójwarstwowy i wyłącznie za prowadzenie wody, więc undersuit musi być noszone na ciepło. Jak descend, powietrze w Twoim garnitur staje się skompresowany i wydaje się kurczyć, jest to znane jako garnitur odkupu tak powietrza musi być wprowadzony w celu zachowania neutralnej wyporności, a także w celu zapobieżenia “wycisnąć”. Powietrze dodany do koloru ciepło przez organ ciepło i działa jako dodatkowa warstwa izolacji, tym bardziej jest zmniejszona kolor jest skompresowany

Pamiętaj, że z neopren garnitur musimy zwalczyć efekt wycisnąć, a materiał kompresji.

Istnieje kilka rodzajów materiałów, które zacierać granice między membraną i neopren; - kruszone i skompresowany neopren. Te mają wytrzymałość na neopren, ale bez skłonności do zmiany koloru materiału do jego wyporności podczas nurkowania. Zazwyczaj droższe niż standardowe neopren trójwarstwowy lub apartament.

Uszczelnienia. Mogą one być wykonane z gumy lateksowej lub neopren. Latex skłania się bardziej wodoszczelne, ale także bardziej kruche jednocześnie neopren skłania się do solidnego i cieplejsze na nadgarstka, ale często pozostawia trochę wilgotną nadgarstka. Jeśli masz ścięgnistej lub szczególnie cienkich nadgarstka następnie lateks plomby są prawdopodobnie najlepszy wybór. Latex są zazwyczaj montowane w membrany i apartament do neopren neopren choć możliwe jest odwrotnie.

Zawory: - Musisz zawory w suchym garnitur w celu utrzymania stałej objętości, a więc kontrolować pływalność neutralna.

Inflator zawory są zazwyczaj proste typu button zlokalizowany na wygodne miejsca na garnitur, w połowie klatki piersiowej jest najczęściej wybieranych pozycji. Te mają bezpośredni paszy wąż wspólnie z nurek głównych dostaw butli chociaż niektóre nurków przeprowadzenia małej butli dedykowane dostosowane do inflacji.

Deflacja lub zrzutu zawory są w dwóch rodzajach - ręczne i automatyczne. Podręcznik jest prosty zawór i klapka jest zwykle położone na nadgarstka z prostego pozyskiwania z rąk do zrzutu. Auto lub dać jej to niedziela nazwę stałej objętości zrzutu jest Sprężynowe regulowany zawór zwykle znajduje się na górną część ramienia lub barku.

Zamki błyskawiczne. Wpis do najbardziej suchych apartament zamknięta jest wodoodporny zamek powszechnie w całej ramionach, ale czasami ukośnie w klatce piersiowej. Te ostatnie pozwalają Ci na nie w garnitur i pieczęć it yourself.

A teraz funkcja rosnąca w suchych apartament jest parę szelki. Pozwala to wyczerpuje się trochę dłużej w organizmie, aby umożliwić ruch zmniejsza jeszcze wiszą nisko crotch tak często postrzegane w stylu starszych Kombinezony suche.

Większość producentów suchej odpowiadać będzie wykonane do środka za taką samą cenę jak u peg więc upewnić się, że pasuje jak garnitur stanowi to poważne inwestycje w Twojej komfort nurkowania.

Ambra Caye, poza kontynentem na północno-wschodnim brzegu, jest Belize, co jest Cozumel Meksyk-punkt centralny tego kraju do nurkowania. W Rafa Koralowa jest bliżej niż Ambra dowolnego punktu na wybrzeżu, i dlatego są bardziej nurkować operatorów w San Pedro, niż gdziekolwiek indziej w kraju. W uzupełnieniu do nurkowania terenów wzdłuż Ambra sekcji zapory rafa, podmioty gospodarcze w San Pedro uruchomić wycieczek i podróży z Wysp Atol Turneffe i Lighthouse Reef Atol, włącznie z Blue Hole.

Poza Rafa Koralowa, 30 do 60 mil od lądu, leżą w kraju trzech atolls, Turneffe Islands, Lighthouse Reef i Glover’s Reef. Te podłużne koralowych pierścienie otaczające każdego centralnego laguny. W wyniku trzech dramatycznych rafa. Zewnętrzne krawędzie z atolls są pokrywane przez koralowych ścianach w miejscach, że gwałtowny spadek 10000 stóp. Ściany są oznaczone przez znacznego, crevices, tunele i pinnacles. W schronienia w atolls “są płytkie laguny poprawki raf, mangrowe bagna i łóżka z żółwia trawy.

Około 100 mil na południe od miasta Belize jest Placencia Półwysep, który zawiesza się jak stracić wątku od lądu. Między półwysep i południowej dotrze do Rafa Koralowa jest ogromnej wewnętrznej laguny, który obsługuje jeden z tylko trzech systemów faro rafa w świat. Te steep-sided szelfu atolls wzrośnie z szelfem kontynentalnym i załączyć centralny laguny. Dwadzieścia dziewięć mil od Placencia jest Gladden Spit, hot spota na Rekin wielorybi napotka.

W Dive

Pogoda: przymiotnik, co oznacza dość ciepłe przez cały rok, szczególnie na wybrzeżu, cayes i atolls, na szczęście, Dziękujemy! Dominujący wiatr z Karaiby łagodzi gorący, letni czas. Spodziewaj letnich osiągając poziom w połowie lat 80. i niskich w połowie lat 70.. Zima jest chłodniej, osiągając poziom w niskich 80s w niskich i wysokich 60s.

Średnia temp. wody: High 70s w zimie do połowy lat 80. w okresie letnim.

Średnia widoczność: Na Rafa Koralowa i atolls, natura jest często 100 stóp lub więcej, ale trochę mniej wewnątrz rafy.

Waluta: dolar Belize (BZ $). W stałego kursu walutowego jest BZ 2 dolary USA 1 dolar. Karty kredytowe i podróżnik, kontrole są akceptowane na terenie całego kraju.

Godzina: tak samo jak US Central Standard. Czas letni nie jest przestrzegane.

Direct dial Kod: 011-501.

Język: Angielski jest językiem urzędowym. Jednak wielu Belizeans mówi Creole-oszukane Angielski z smattering of Hiszpański. Hiszpański jest również powszechnie używany, zwłaszcza na północy.

Elektryczność: 110 wolt.

Wejście Dokumenty: paszport jest wymagane, plus zwrot biletu lub bieżących.

Wyjazd podatkowe: 35 dolarów, płatne w walucie USA.

Szeroka gama nurkowania jest dostępny w zakresie od-Snorkel proste raf do labiryntu słodkowodnych jaskiń pod powierzchnią lądu. Wzdłuż północnej krzywej na półwyspie, prądy poza osłoniętych zatok są silne, ale jest lepiej VIS. Znajdziesz Francuski i królowej Angelfish, kolorowych raf, a byk, czarno-wskazówka cytryny i rekiny. Na południowym wybrzeżu oferują mniej zbadanych z filaru raf koralowych, delikatne morza anemonów i bieżącego skręcane baryłka gąbki.

Jedno jest pewne w tym regionie: znajdziesz tyle do zbadania zrazowa wewnętrzna, jak poniżej. Jeśli nie są ziplining poprzez drzewo daszki trekking lub za pośrednictwem czterech wheelers w dżungli i na plażach, jest kolorowe historii wokół każdego zakątka.

W Dive

Pogoda: Expect przyjemny pogoda przez cały rok, od 85 stopni w lecie do 75 stopni w zimie.

Średnia temp. wody: Lato to czas w połowie lat 80., a zimą czasu zawiesza się w 70s.

Średnia Widoczność: Wielka siła jest normą, prawie 100 stóp w głębszych miejscach, mniej na płytkich rafach, a więcej niż 100 stóp w cenotes.

Podróże Savvy: ważny paszport jest wymagany. Wyjazd podatku jest zwykle wliczone w bilet lotniczy.

Nie przegap Chichén Itzá. W Yucatan oferuje kilka opcji dla niewiarygodnie nienaruszone Mayan ruin, które są otwarte dla turystów, ale najbardziej znany, bez wątpienia, jest Chichén Itzá. W ruinach, zbudowany około 1500 roku, obejmuje sześć mil kwadratowych powierzchni i zawierać uzasadnienie piłka dziedzinie, wewnątrz korytarzy i ozdobną rzeźby. Świadectwem Majów “architektonicznego geniuszu, 21 marca i 22 września każdego roku na około 4 po południu słońce rzuca cień, które obejmuje całą piramidę Kukulcan za wyjątkiem likwidacji pasma światła, które przypomina węża slithering dół schodami na północ.

Postaraj się odwiedzić w niedzielę rano po południu, aby uniknąć południe ciepła i planu wokół tłumy. Można osiągnąć ten witryny o 125 mil na zachód od Cancun, samochodem, autobusem lub wycieczki do pływania nawet małe lotnisko. Istnieją zakwaterowanie w pobliżu ruin, a światło i dźwięk pokaż w godzinach wieczornych.

W Dive

Pogoda: Pleasant pogoda przez cały rok, średnia roczna temperatura waha się od 77 stopni w połowie lat 80..

Średnia temperatura wody: Cenote temperatura wody jest w połowie lat 70. przez cały rok; brzegu wody czasu od górnej 70s w styczniu do połowy lat 80. w sierpniu. Maja do listopada to pora deszczowa.

Średnia Widoczność: Zgodnie wielka siła jest normą-blisko 100 stóp w głębszych miejscach, mniej na płytkich rafach, a więcej niż 100 stóp w cenotes.

Waluta: Peso meksykańskie (MXP), mimo że dolar jest akceptowane niemal wszędzie. Kurs wymiany jest około 10 pesos do 1 dolar USA, w zależności od wahań kursu walutowego.

Godzina: standardowy.

Direct dial Kod: 011-52-984.

Język: Hiszpański jest oficjalnym językiem Majów i lokalnych jest jeden, choć Angielski jest powszechnie używany, szczególnie w hotele, nurkowania i dużych sklepów restauracji.

Elektryczność: 110 V, 60 cykli.

Wejście Dokumenty: paszport jest wymagane, jak również kontynuacji lub powrotu bilet. Trzymaj papier karty turystycznej dają podczas jasne imigracji - you’ll trzeba dać go podczas urlopu Meksyk.

Wyjazd podatkowe: wliczone w cenę biletu lotniczego.

Peterson kupił komplet treningowy, wliczając w to ogólnodostępny podręcznik i program taśmy wideo, to poświęciło ją dokładnie co chciała: Klasa akwalungu, która była do dyspozycji jej kiedykolwiek spędziła czas wolny od pracy. Po tym jak kończenie nauczycieli akademickich wymagało dla kursu, wróciła do sklepu planować jej basen kąpielowy szkolenie, i później, dwudniowa podróż do Florydy dla jej otwarty-woda kasa dives–all na datach to spotkało się ze swoim zajętym harmonogramem.
“Cieszę się naprawdę, że zrobiłem to,” mówi Peterson. “Chciałem robić coś innego i śmiałego ale to byłoby bardzo nieustępliwe aby zrób tradycyjną lekcję. Szkolenie na wideo z domu było czas-wydajny, i elastyczne sporządzenie harmonogramu naprawdę pomogło.”

Uczenie się nurkować wymaga trzech etapów: naukowa nauka, która obejmuje fizykę i fizjologię nurkowania; szkolenie ograniczony-wodny (często nazywać basen kąpielowy szkoleniem) uczyć się i przećwiczyć podstawowy umiejętności; i kasa otwarty-wodny nurkuje dowieść mistrzostwa w podstawowych umiejętnościach skoku do wody. Podczas gdy nie ma żadnych skrótów do tego procesu, sklepy skoku do wody i agencje szkoleniowe przyjęły elastyczne szkolenie opcje umożliwić zajętym studentom tak jak Peterson pasowanie do skoku do wody szkolenie do overextended style życia.
Tradycyjne kursy akwalungu poznają na lokalnym sklepie nurka jeden do dwóch nocy na tydzień, albo w weekendy, przez okres trzy do sześciu tygodni. Każda sesja treningowa zwykle wiąże się z sesją wykładu, podążyć przed kilkoma godzinami w basenie kąpielowym do budowy ciała za umiejętnościami na wodę. Polegając na lokalizacji, te klasy również mogą obejmować skok do wody weekendowy podróż do odpowiedniego oceanu, jeziora albo źródła dla ukończenia ostatniej kasy nurkuje.
Komplety domowy-naukowy są wyposażone w takie same materiały szkoleniowe użyte w tradycyjnych kursach, wliczając w to naukowe przedstawienia na DVD albo VHS-ie taśma. Studenci mogą studiować nauczycieli akademickich podstawowych przy ich własny tempo przed planowaniem naukowego przeglądu, basen kąpielowy szkolenie i kasa skoki do wody z wykładowcą na lokalnym sklepie skoku do wody albo przy kurorcie skoku do wody.
Jacyś studenci decydują się robić obydwa, używając pobliskiego sklepu dla sesji recenzji i basenu kąpielowego szkolenie, w takim razie kończenie kasy nurkuje z kurortem. Polegając na uzdolnieniu i fizycznej wytrzymałości z student, część w-wodny może być skrócona do tylko trzech dni, ale najwięcej skoku do wody profesjonaliści zalecają sporządzenie harmonogramu przynajmniej cztery (dwa dla basenu kąpielowego szkolenie i naukowe recenzje i dwa dla skoków do wody otwarty-wodny) zapewnić udane ukończenie.

- Jest to zapierające dech w piersiach nurkowanie przy ścianie, zwanej ścianą Mohammeda: płynąc w dół, można oglądać ogrom ryb pelagicznych, dużych drapieżników (może nawet uda się dostrzec Whale sharks (rekiny wielorybie)- które odwiedzają te tereny okazjonalnie).

- Dziś, liczni nurkowie nadal nurkują w okolicach Obserwatorium Rekinów (na przylądku), ale o wiele bardziej ekscytującym do nurkowania miejscem, jest miejsce znajdujące się niewiele dalej od drugiego balkonu. Po zejściu na 15m, mając ścianę (bogatą w Alcyonarians gullies) po lewej stronie, mijać będziemy jaskinie i zapadliska tętniące życiem.

- Można także liczyć na ujrzenie jackfish (karanksy), barracuda (barakudy) i niektórych rekinów.

- Na wysokości południowego rogu przylądka brzeg skały gwałtownie skręca na zachód i prowadzi na małą plażę pod obserwatorium, gdzie czekają duże gorgonie.

- Jeżeli popłyniemy dalej przy ścianie wpłyniemy do niesamowicie pięknej jaskini - dzięki szczelinom u szczytu jaskini otoczy nas filtrowane w zachwycający sposób światło dzienne. Stąd wydostaniemy się również na powierzchnię rafy.

- Aby podziwiać splendor tego miejsca należy odwiedzić je latem. Podziwianie ławic ryb - jackfish (karanksy), barracuda (barakudy) i innych - może być dokonywane jedynie przez osoby obeznane ze stroną techniczną tego sportu, gdyż działają tu silne prądy.

- Istnieje wiele tras i rodzajów nurkowania w tym punkcie, ale wszystkie powinny być wykonywane dryftowo. Zależy to od różnych czynników: pogodowego, prędkości wiatru i prądu. Najpowszechniejszy sposób pozwoli odwiedzić nie tylko Shark Reef ale także dwa pozostałe, pobliskie miejsca: Anemone City i Yolanda Reef. Wszystko za jednym podejściem

- Nurkowanie zaczyna się na północny wschód od Shark Reef, na wysokości plato zwanego powszechnie Anemone City. Leży ono na 12 do 20m i jest po prostu dużym balkonem, platformą. Duże populacje anemonów, pośród których kłujących parzydełek żyją barwne anemonefish (błazenki, teraz znane bardziej pod nawą…Nemo), dodają temu plato barwy, razem z kolorowymi rafami i jasnym piaskiem. Na 14m, spostrzec można duży, metalowy pręt wbity pionowo: wbity tam w latach 70tych, aby upamiętnić życie nurka, który zakończył tu życie.

- Po zwiedzeniu Anemone City należy płynąć przez kilka minut na głębokości 20m, w kierunku 150stopni, co doprowadzi bezpośrednio do Shark Reef. Nie da się jej z niczym pomylić dzięki obecności gorgonii. Oprócz tego, ukaże się ściana…. schodząca w głębie na ok. 700m

- Po przepłynięciu kilkunastu metrów dotrzesz do piaszczystej, płytkiej przełęczy łączącej Shark Reef z Yolanda Reef.

- Teraz, płyniemy wzdłuż południowej ściany rafy. Gdy miniemy południowy róg, na głębokości 25 do 10m ujrzymy pozostałości Yolandy - statku handlowego, który zatonął tu w nocy z 1-2 Kwietnia 1980r w drodze do Aqaby. Pojemniki, wanny, materiały sanitarne, tapety, skrzynki z whisky a nawet BMW 320, który należał do kapitana czekają tu na nas. Statek stale otacza duża grupa Malabar, Napoleonfish (napoleony), Snappers i Fusiliers.

- Statek, który wystawał w połowie nad wodę, wbity w dno został wepchnięty przez fale na głębokość 50m. na początku roku 1987, a 15 marca tego samego roku, w trakcie gwałtownej burzy poszedł kompletnie na dno. Trasa zazwyczaj kończy się po zbadaniu tego terenu. Jeśli masz jeszcze powietrze, możesz udać się na dalsze poszukiwania w Yolanda Reef, np. laguny na jej tyłach lub dwóch innych przełęczy, zamieszkiwanej przez Bluespotted stringrays (płaszczki), Scorpionfish (skorpeny), Stonefish (ryby kamienie), Napoleonfish (napoleony), oraz Crocodilefish (ryby krokodyle). Alternatywą dla tego pomysłu jest udanie się na pobliską Satellite Reef lub udanie się na południe Yolandy, gdzie może uda Ci się ujrzeć Grey reef sharks (szare rekiny rafowe) -głównie w okresie od grudnia do stycznia.

CECHY CHARAKTERYSTYCZNE

- niezwykle duża koncentracja fauny latem
- bardzo zróżnicowane środowisko morskie
- szeroki obszar nurkowania
- miejsce przeważnie przeludnione. Szansa na mniejszy ruch wczesnym rankiem
- należy uważać na momentami gwałtowne prądy
- interesujące miejsce do uprawiania fotografii podwodnej
- możliwość dokonywania różnych stylów nurkowania
*nurkowanie dryftowe
*snorkeling

- Następnie, powierzchnię terenu chronionego powiększono o obszary: Nabq (północna zatoka Naama), Ras Abu Galum (południe Nuweiby) oraz św. Katarzynę (St. Katharine), co dało obszar wielkości 6,300km, kw.

- Lata 1998-99 obfitowały w kolejne powiększenia: o dystrykt Taba oraz całe wybrzeże egipskie zatoki Aqaba.

- Ze względu na położenie geograficzne, półwysep Ras Mohammed to miejsce uprzywilejowane przez naturę. Silne prądy przynoszą coraz to nowe, ogromne ilości planktonu i innego pokarmu, wzmagającego wzrost korali kamiennych oraz przyciągającego duże ławice ryb zarówno pelagicznych, jak i rafowych. Zwłaszcza od czerwca do sierpnia nurkowanie tutaj jest niesamowicie ekscytujące. Wtedy to największe grupy barakud, tuńczyków i rekinów przypływają w te wody.

- Wszystkie osoby odwiedzające park, zarówno zwykli turyści, jak i nurkowie, powinni zapoznać się z kilkoma zasadami obowiązującymi w tym rezerwacie. Reguły te zostały stworzone przez zespół ekspertów, aby chronić zarówno życie morskie jak i środowisko lądowe. Dla odpowiedzialnych nurków zestaw tych zasad wydawać się może oczywisty. Chęć przestrzegania tych regół wynikać powinna z szacunku dla przyrody, a nie strachu przed srogimi karami za ich nieprzestrzeganie.

- Strażnicy parku mają za zadanie ochronę tego rezerwatu i egzekwowanie obowiązujących w nim zasad. Pilnują oni m.in. aby łodzie nurkowe nie łamały przepisów dotyczących dostępu do miejsc na nurkowanie oraz cumowali w wyznaczonych miejscach.

PRZEPISY:

- Nie dotykać ani nie łamać żadnych korali ani muszli
- Nie zbierać ani nie niszczyć żadnych materiałów, żywych czy martwych (korali, muszli, ryb, roślin, skamieniałości.
- Zabrania się wkraczania za tereny zamknięte oraz chodzenia i cumowania w strefach raf.
- Prosi się o korzystanie z wyznaczonych miejsc cumowania.
- Zabrania się karmienia ryb ze względu na możliwość zakłócenia tym równowagi biologicznej rafy.
- Łowienie ryb tylko w miejscach wyznaczonych.
- Zabrania się wrzucania odpadków każdego typu do wody.
- Nurkowanie tylko w wyznaczonych miejscach. Zmniejsza to ryzyko uszkodzenia raf.
- Osoby nie przestrzegające wyżej wymienionych zasad podlegają prawu 102 z roku 1983.

- Z powodu braku punktów cumowniczych, nurkowie zmuszeni są do stosowania nurkowania dryftowego. Południowy róg rafy to najlepsze miejsce do rozpoczęcia podwodnych podróży. Kontynuuje się je wzdłuż wschodniej strony, bogatej w różnokolorowe korale. Dalej na głębokości ok. 25m, znajduje się nieznaczne wzniesienie. W miejscu tym zobaczyć można imponujące gorgonie oraz kolonie czarnych korali.

- Nurkowanie zazwyczaj zaczyna się na krańcu południowym, osłoniętym od fal i wiatru. Znajduje się tu, blisko rafy, boja cumownicza.

- Kierując się na zachód, napotkamy gorgonie oraz wspaniałe czerwone ukwiały na głębokości 28m. Następnie widoczne jest plateau, połączone z Rafą Woodhouse’a.

- Południowo - zachodni róg rafy, gdzie spotkamy liczne korale ogniste (fire corals) znajduje się w strefie silnych, czasami bardzo gwałtownych prądów. W sprzyjających warunkach (zwłaszcza w czasie odpływu) możliwe jest nurkowanie dryftowe do wschodniej części rafy. Tutaj, na ok. -15m, znajduje się piaskowa krawędź, zapadająca się w głębię w kierunku północnym. Można tu dostrzec żółwie i duże ryby pelagiczne, takie jak: Whitetip reef sharks (białe rekiny rafowe,) Grey reef sharks (szare rekiny rafowe) oraz Hammerhead sharks (rekiny młoty) -najliczniej występujące w okresie od lipca do września.

CECHY CHARAKTERYSTYCZNE

- mnogość ryb pelagicznych i drapieżników.
- możliwość obserwowania żółwi i rekinów
- interesujące miejsce do uprawiania fotografii podwodnej
- możliwość wykonywania różnych typów nurkowania
* nurkowanie dryftowe
* nurkowanie głębokie
* snorkeling
- stopień trudności zróżnicowany, zależny od warunków panujących na morzu (prądy mogą osiągać dużą prędkość)

MONIKA ROGOZIŃSKA: Po dojściu do bazy pod Nanga Parbat (3900 m.) niektórzy z nas odczuwali przez pierwsze parę dni zadyszkę, bóle głowy, nudności, brak apetytu, gorzej spali.Wiadomo, że człowiek przeniesiony nagle na szczyt Nanga Parbat (8125 m) po trzech minutach straci przytomność a potem umrze. Od kiedy zaczęto zauważać wpływ wysokości na organizm i naukowo go badać?

GRZEGORZ BENKE: Zauważono na pewno bardzo dawno, bo osadnictwo w wysokich rejonach gór świata jest starsze niż jakiekolwiek doniesienia czy zapiski. Można powiedzieć, że praktyka medycyny górskiej wyprzedziła jakąkolwiek teorię, bo ludzie, mieszkając w Ameryce Południowej czy w Nepalu na wysokości 4500 m, już musieli się spotykać z jakimiś dziwnymi objawami, które przypisywali pewnie złym duchom, demonom, wyziewom skalnym i innym podobnym rzeczom.

Pierwsze wzmianki o wpływie wysokości, zarówno ostrym jak i przewlekłym, na organizm człowieka zawdzięczamy kronikom pewnego biskupa, który opisał zdobycie Ameryki Południowej przez Hiszpanów. Wspomina on, że kobiety przywożone z Europy zamieszkując położone w Andach miasta nie mogły zajść w ciążę. Aby mieć potomstwo musiały na jakiś czas schodzić niżej.
Z okresu międzywojennego pochodzą ciekawe relacje o wpływie wysokości na układ nerwowy, na psychikę człowieka. W 1924 r. w czasie wyprawy na Mt Everest (do dzisiaj nie wiadomo czy zwycięskiej, bowiem George Leigh Mallory oraz Andrew C. Irvine byli ostatni raz widziani na wysokości 8600 m kiedy szli do góry, skąd nigdy już nie wrócili -M.R.) opisano halucynacje typu oglądanych balonów na wierzchołkiem czy alpinistę, idącego jako partner obok wspinacza, z którym ten dzielił się jedzeniem nie zdając sobie sprawy, że to tylko omam.
Grzegorz Benke w obozie I (4900 m) Polskiej Zimowej Wyprawy na Nanga Parbat (8125 m)

RYSZARD PAWŁOWSKI: W 1993 r. razem z Bogdanem Stefko stanęliśmy na wierzchołku Nanga Parbat w 14-tym dniu od założenia bazy, a więc dosyć szybko. W czasie zejścia ze szczytu wyraźnie widziałem namiot i odpoczywających na hamaku zaprzyjaźnionych angielskich alpinistów, którzy mieli dołączyć do nas nieco później. Nawet się zdziwiłem, że tak szybko nas dogonili. Na szczęście bardzo nie chciało mi się do nich iść, chociaż gestami nawoływali mnie i zapraszali do siebie. Dobrnąłem do swojego namiotu na wys. 7200 m. Że dobrze zrobiłem przekonałem się, kiedy przyszedł Boguś i zapytał czy też widziałem budkę z coca-colą.?

M.R.: Czy szliscie bez tlenu?

R.P.: Oczywiście, że bez, na takie góry nie wchodzi się na tlenie.

G.B.: Uważam, że początek współczesnej medycyny górskiej przypada na lata pięćdziesiąte i wiąże się z pierwszymi powojennymi, dobrze zorganizowanymi wyprawami himalajskimi. Największy chyba wkład wnieśli Anglicy poczynając od zdobycia Everestu. Po ekspedycji kierowanej przez Johna Hunta w 1953 r. w piśmiennictwie fachowym ukazało się bardzo dużo medycznych publikacji, chociaż patrząc ze współczesnego poziomu wiedzy nie wszystkie te stwierdzenia były prawdziwe. Klasycznym przykładem jest to, że choroby układu oddechowego na wysokości przypisywano zapaleniu płuc i leczono lekami przeciwbakteryjnymi co oczywiście pomóc nie mogło. Natomiast nikt nie stwierdził, że istnieje coś takiego jak wysokościowy obrzęk płuc wynikający z niedotlenienia. Leków moczopędnych we wpółczesnym rozumieniu, które w takim przypadku ratują życie, wtedy jeszcze nie znano.

Zainteresowanie jakie wzbudziły obserwacje lekarzy wypraw himalajskich zaowocowało powstaniem programu naukowego. W okolicach lodowca Khumbu, w Nepalu, w pobliżu Everestu, na wysokości ok. 5600 m postawiono metalową beczkę, w której przez sześć miesięcy Anglicy prowadzili badania nad fizjologią zarówno mieszkańców jak i osób, które tam przychodziły z daleka. Z tamtych mniej więcej czasów pochodzą podstawowe stwierdzenia, których trzymamy się do dzisiaj, np. to że pierwszą barierą dla organizmu na której mogą wystąpić niekorzystne objawy fizjologiczne jest wys. ok. 3500m, że baza założona wyżej niż 5500-5600 m nie jest miejscem gdzie ludzie są w stanie odpocząć, że aklimatyzacja sięga mniej więcej 800 do 1000 m powyżej ostatniej spędzonej nocy. Wtedy też określono granicę czy strefę śmierci wysokościowej na 7800 m co oznacza, że powyżej tej wysokości, mimo dobrej aklimatyzacji, dłuższy pobyt musi spowodować całkowite wyczerpanie organizmu. To są dzisiaj już klasyczne poglądy, z którymi polskie wyprawy wybierały się kiedyś w góry najwyższe.

M.R.: Annapurnę (8091 m), pierwszy szczyt ośmiotysięczny na którym stanął człowiek, francuscy alpiniści zdobyli w 1950 r. w tzw. “podnieceniu maxitonowym” czyli pod wpływem środków farmakologicznych. Herman Buhl wchodząc samotnie i schodząc z Nanga Parbat w 1953 r. popijał z buteleczki wyciąg z koki, a potem łykał pigułki przepychając je przez gardło śniegiem, ponieważ nie miał już nic do popicia. Z dzisiejszego punktu widzenia wejść tych dokonano na dopingu.

G.B.: Sądzę, że w tamtych czasach wyobrażano sobie, że wejście nawet na stosunkowo niski szczyt ośmiotysięczny przekracza możliwości zdrowego człowieka. Góry te zostały zdobyte jakby rzeczywiście na pograniczu wydolności człowieka. Szczególnie Francuzi ponieśli dosyć ciężkie obrażenia w postaci odmrożeń, właśnie z racji tego, że pod wpływem pobudzających leków psychotropowych, zapominali o najprostszych sprawach typu rękawiczki. Wydaje się, że gdyby stosować do tych wejść kryteria czystego sportu to oprócz leków tego typu można by zanegować wiele innych ułatwień technicznych na przykład tlen.

M.R.: Herman Buhl swoje zwycięstwo także przypłacił odmrożeniami i amputacją palców stóp.

G.B.: Warto w tym momencie przyjrzeć się zdjęciom himalaistów z lat dwudziestych. Na fotografiach stoją genetelmeni w pojedyńczych, kutych gwoździami butach, w tweedowych marynarkach. 10 czy 15 lat temu jakaś firma angielska nawet poszukiwała próbek z tych marynarek, żeby podobny materiał wyprodukować teraz.

M.R.: W tej chwili przecież także używa się środków farmakologicznych, tyle że to co uznane jest za doping w sportach wyczynowych w alpiniźmie ratuje życie.

G.B.: Teoretycznie tak, natomiast praktycznie, moim zdaniem, w przypadku wysiłku większego niż parę godzin, środki dopingujące nie powinny być stosowane, ponieważ nadmierny wydatek energii pod wpływem tych leków, może po upływie pewnego czasu spowodować gwałtowne załamanie organizmu.Dlatego w mojej apteczce nie ma takich srodków.

R.P.: Czy jednak nie warto mieć w sytuacjach ekstremalnych czegoś takiego jak “ostatnia deska ratunku”? Wanda Rutkiewicz kiedyś mówiła mi, że dzięki pigułce otrzymanej od lekarza zeszła z K2. Jurek Kukuczka też nosił jakąś tabletkę przez kilka wypraw, aż ją wreszcie wyrzucił.

Mnie akurat podana na Lhotse w chwili skrajnego wyczerpania, podobno wzmacniająca, pigułka mało co nie wykończyła. Zupełnie osłabłem.

M.R.: Zauważyliście zapewne, że mieszkańcy wysokich gór stale coś żują? W Ameryce Południowej są to liście koki. Tutaj, w Pakistanie też plują jakąś zieloną rośliną.

R.P.: To chyba to samo zielsko jakiego używają górale Afganistanu. Nazywają je “nos”. Wkładają między dolną wargę a zęby i trzymają. Widocznie wchłania się w tym miejscu najlepiej. Na pewno ma ono duże działanie pobudzające. Jeśli widziałem szalonych kierowców na Karakoram Highway to zawsze mieli w ustach “nos”. Kiedyś kolega spróbował z ciekawości tego zielska, tylko zamiast wypluć połknął je. Zupełnie ścięło go z nóg tak jakby był bardzo pijany. Nie kontaktował, miał nudności, torsje. Trwało to kilka godzin.

G.B.: Część leków potrafi też być bardzo zdradliwa. Kiedyś był modny glukardiamid. Mówiło się, że jak człowiek possie takie glukardiamidowe cukierki, to będzie miał więcej sił. Na którejś wyprawie poczęstowaliśmy nimi tragarzy. I wszyscy padli z tętnem 140. Leżeli gdzieś w krzakach i nie byli w stanie iść dalej.

M.R.: Czy jest jakaś wzorcowa apteczka dla wypraw himalajskich?

G.B.: Ostatnią próbą opracowania takiego standartu był artykuł w “New England Journal of Medicine” z 1993 r. gdzie lekarz wyprawy everestowskiej dzieli się swoimi przemyśleniami i podaje skład zarówno apteczki bazowej jak i dla poszczególnych obozów.Ostatecznie jednak zestaw leków zależy od własnych doświadczeń lekarza przygotowującego apteczkę.

M.R.: Medycyna unowocześnia się podobnie jak sprzęt. Jakie nowinki dotarły do himalaizmu?

G.B.: Istotnym krokiem w poprawianiu zdolności aklimatyzacyjnych na średniej wysokości, czyli od 3000 do 5500-6000 m, było zastosowanie acetazolamidu pod nazwą firmową “Diamox”.

M.R.: Niektórzy powiadają, że działa on jak placebo…

G.B.: Tego nigdy nie da się oddzielić - w jakim stopniu lek wpływa na psychikę, a w jakim ma naprawdę działanie farmakologiczne, a właściwie powinno się powiedzieć farmakodynamiczne. Ważnym momentem było pojawienie się możliwości zwalczania ostrej choroby wysokościowej czyli obrzęku płuc i mózgu dzięki wprowadzeniu nowoczesnych leków moczopędnych, odwadniających. Postępem były wysokociśnieniowe butle tlenowe. Zamiast duralowych francuskich wprowadzono tytanowe rosyjskie. W tej samej objętości, przy tym samym ciężarze butli można zmagazynować więcej tlenu na znacznie dłuższy okres czasu.

Kolejnym istotnym krokiem, znanym gdzieś od 10 lat, było wprowadzenie przenośnej komory ciśnieniowej czyli w wolnym tłumaczeniu “worka Gamowa”, który w tej chwili można na przykład w Nepalu wypożyczyć właściwie na każdą wyprawę. Umożliwia on zwiększenie ciśnienia otoczenia, w którym znajduje się chory o ponad 200 mlimetrów słupa rtęci, czyli jakby “ściąga się” delikwenta o półtora kilometra niżej. Wsadza się po prostu człowieka do worka i pompką zbliżoną do motocyklowej pompuje. Są małe worki na jednego człowieka i duże na dwóch, tak aby chory mógł wejść z opiekunem.

R.P.: W większości gór bardzo łatwo można wytracić wysokość, po prostu szybko zejść. W Tybecie jednak, który sam leży na wys. 5000 m. nie ma gdzie uciec i worek Gamowa ma tam ogromne znaczenie w ratowaniu życia.

M.R.: Wiem, że masz jakiś nietypowy tlen…

G.B.: Chodzi ci zapewne o tlen medyczny, a nie tlen do oddychania podczas ataku szczytowego. Dostaliśmy coś co w żargonie nazywa się granatem tlenowym, czyli związek chemiczny w postaci proszku, który pod wpływem dostępu powietrza, przez kilkanaście minut wydziela tlen w ilości wystarczającej do prowadzenia na przykład akcji reanimacyjnej na wysokości..

M.R.: Niektórzy wybitni alpiniści nie są w stanie zdobywać Himalajów. Wysokość 6-7 tys. m jest progiem, którego nie mogą przekroczyć. Od czego zależy ta indywidualna bariera aklimatyzacyjna?,p> G.B.: Dzisiaj nauka stwierdza, że odpowiedź organizmu na wysokość jest bardzo zindywidualizowana. To co jednego jest w stanie zabić w ciągu dwóch czy trzech dni, inny człowiek jest w stanie z dużym wydatkiem sił przetrzymać. Nie do końca zbadanym fenomenem jest łatwość czyli jakby gotowość adaptacji do wysokości przy kolejnym wyjeździe osób, które już wcześniej przebywały wysoko. Określenie jednak, jeszcze na nizinach, kto się będzie wstanie dobrze aklimatyzować a kto nie, nie jest możliwe. Każdy musi to sprawdzić na sobie sam.

R.P.: Opowiadano mi, że uczestników pierwszych prestiżowych radzieckich wypraw na ośmiotysięczniki typowano między innymi na podstawie badań wytrzymałościowych w komorach ciśnień. Kandydat na himalaistę siedział w komorze “windowany” coraz wyżej dopóki nie zemdlał. Był gość, który wytrzymał blisko 9000 m, a więc powyżej czubka Everestu. Na wyprawę pojechał jako najlepszy, a potem mało co nie umarł na znacznie mniejszej wysokości. Zupełnie nie sprawdziły się te badania.

M.R.: Dlaczego najtrudniej zaaklimatyzować się młodym ludziom, poniżej 20-stki? Czy wiadomo jaki jest przedział wiekowy w którym najłatwiej przystosować się do dużych wysokości?

G.B.: Długo twierdzono, że idealny wiek dla himalaisty to powyżej trzydziestu, a nawet koło czterdziestu lat. Wydaje mi się, że tę granicę należałoby znacznie obniżyć. Są natomiast różne teorie próbujące wytłumaczyć dlaczego bardzo młodzi ludzie mają większe trudności z aklimatyzacją. Jedna z nich wiąże zdolność aklimatyzacji ze zdolnością organizmu do wychwytywania tlenu z krwi przy maksymalnym wysiłku. Ta sprawność funkcji zaopatrzenia tlenowego dla przeciętnego człowieka wynosi ok. 25-30 mililitrów tlenu na kilogram wagi ciała na minutę. U wytrenowanych biegaczy narciarskich liczba ta sięga powyżej 40. Reinholda Messnera, pierwszego zdobywcę Korony Himalajów, wyceniano na ok. 80, ale chyba nikt do tej pory tego nie sprawdził.Być może ta zdolność u młodych ludzi jest mniejsza, lub zapotrzebowanie na tlen większe. Młody rozwijający się organizm jest prawdopodobnie w ogóle bardziej wrażliwy na wszelkie niekorzystne czynniki środowiska i ostrzej na nie reaguje.

M.R.: Jak brak aklimatyzacji wpływa na psychikę alpinisty a jak psychika alpinisty może wpłynąć na proces aklimatyzacji?

G.B.: Myślę,że w grę wchodzi tu kwestia doświadczenia. Wiadomo, że starsi ludzie mają większe doświadczenie nie tylko górskie ale i życiowe - lepiej radzą sobie w trudnych sytuacjach. Stres, który towarzyszy młodemu człowiekowi jadącemu po raz pierwszy w wysokie góry może upośledzać aklimatyzację do dużej wysokości.

Natomiast psychika może wpłynąć ujemnie w przypadku ludzi mających dużą pewność, że organizm ich nie zawiedzie. Nadmiar silnej woli może być jak doping - pchać człowieka do granic możliwości fizycznych skąd nie ma już odwrotu. W wyjątkowo trudnych warunkach taki “tytan silnej woli” może znaleźć się w sytuacji bez wyjścia. Wejdzie na przykład na jakiś szczyt z którego już nie zejdzie.

M.R.: Co oznacza pojęcie euforii wysokościowej? Oczywiście nie myślę tu o zwykłej radości np. po zdobyciu szczytu.

G.B.: Euforię wysokościową można porównać do jakiegoś typu zatrucia tak jak np. euforia poalkoholowa. Na skutek niedotlenienia komórek mózgowych dzieje się coś co wprowadza człowieka w dobry nastrój. Celowo mówię coś bo nikt nie wie co dokładnie. Opisane są przypadki, kiedy alpiniści pod wpływem euforii wysokościowej wyrzucali sprzęt, rękawiczki, ucieszeni schodzili na dół i zbierali kwiatki na lodowcu, bądź nie zwracali uwagi na zapięcie się w śpiworze. Różnica między zwykłą radością a euforią o jakiej mówimy jest taka jaka między informacjami himalaistów przekazanymi ze szczytu przez radiotelefon: pierwszego - “stoję na wierzchołku, jestem szczęśliwy, jest pięknie i schodzę do bazy” oraz drugiego - “stoję na wierzchołku, jestem szczęśliwy, jest mi tu tak dobrze, że zostaję”.

Jeszcze trochę a prawdopodobnie będzie potwierdzona następująca teoria nad którą pracują Amerykanie. Brak tlenu jest dużym stresem dla organizmu, który wtedy jest w stanie wytworzyć w płynie mózgowo-rdzeniowym białka podobne do morfiny, powodujące reakcje zbliżone do tych jakie odczuwa się po “twardym” narkotyku. Niektórzy twierdzą, że jest to jedyny powód dla którego ludzie wchodzą na wysokie szczyty (!) co oczywiście spłaszcza ideologię naszego sportu. Jednak fizjologia nie może zależeć od ideologii.

Generalnie podsumować trzeba tak: całość wydarzeń, które dzieją się w organizmie człowieka pod wpływem dużej wysokości nie jest do końca zbadana. Ogromne trudności jakie z takimi badaniami się wiążą wskazują, że nie prędko będzie można dokładnie powiedzieć patrząc na wykres indywidualnej sprawności alpinisty - jesteś w tym miejscu, a za dwa i pół dnia grozi ci deterioracja i przewlekła choroba wysokościowa.

R.P.: A jaki wpływ ma genetyka na aklimatyzację? Prowadziłem w ubiegłym roku prestiżową, pierwszą wyprawę Indonezyjczyków na Mt Everest. Ze względu na rok wyborów prezydenckich oraz rywalizację z Malezyjczykami wydali na przygotowania do niej mnóstwo pieniędzy. Wybrano najlepszych z możliwych - najsprawniejszych komandosów z oddziałów specjalnych. Zafundowano im wcześniej trzy miesiące aklimatyzacji zimą w Nepalu. Mimo stworzenia takich warunków, pomocy Szerpów, wchodzenia na tlenie, na Evereście ci ludzie wyglądali jak małe zagubione dzieci. Byli bardzo słabi. Trzeba było ich zawrócić, bo baliśmy się, że poumierają. Nie umieliśmy sobie wytłumaczyć ich słabej kondycji.

G.B.: O genetyce można mówić tylko zajmując się stałymi mieszkańcami wysokich osiedli. Robiono badania antropometryczne. Stwierdzono większą pojemność oddechową, beczkowate klatki piersiowe, niski wzrost, wyższy poziom hemoglobiny i.t.p. Natomiast nikt w tej chwili nie bada różnic pomiędzy grupami etnicznymi, bo każdy kto o tym wspomni jest natychmiast oskarżany o rasizm. Być może pewne populacje ludzkie są mniej zdolne do aklimatyzacji, ale żeby nie popaść w tenże rasizm nie można tego powiedzieć głośno.

Wracając do Indonezyjczyków - nie jest wykluczone, że w czasie długiego, zimowego pobytu w Nepalu zachorowali na przewlekła chorobę wysokościową, czego nikt nie zauważył.

R.P.: Mówiliśmy kiedyś o dziwnej prawidłowości: większość najwybitniejszych polskich himalaistów pochodzi ze Śląska na którym jest na pewno zmniejszona ilość tlenu. Czy to według ciebie ma jakieś znaczenie?

G.B.: Może mieć, ale trzeba by to zbadać i policzyć. Przyzwyczajenie do przewlekłego niedotlenienia może być elementem aklimatyzacji. Do tego wystarczy palić papierosy i przestać w odpowiednim momencie…

R.P.: Jurek Kukuczka tak właśnie robił. Na dole palił, a w górach przestawał.

M.R.: Mimo wszystko nie należy polecać tego typu metod alpinistom.

G.B.: Dziś na przykład wiemy, że możliwe są bardzo szybkie wejścia i zejścia z wysokich szczytów bez aklimatyzacji, przy doskonałej kondycji fizycznej i psychicznej. Przez kilka dni organizm jeszcze jakby nie zdąża zacząć się adaptować, jakby nie zauważa warunków zewnętrznych w jakich się znalazł. Nie można jednak zatrzymać się na przymusowy biwak, bo to oznaczałoby śmierć. Organizm szybko zacząłby deteriorować czyli rozwinęłyby się objawy ostrej choroby wysokościowej (obrzęk płuc, obrzęk mózgu).

R.P.: Marcel Ruedi, który wchodził po Krzyśku Wielickim na Makalu (8481 m), na wierzchołku był w sześć dni po wylocie bodaj z Zyrychu, lecz przy zejściu trudne warunki zmusiły go do biwaku, po którym zszedł jeszcze 100 m i zmarł.

M.R.: Reinhold Messner i Peter Habeler udowodnili w 1978 r. wchodząc na Everest, że możliwe jest wejście bez tlenu. Bardzo długo uważano, że nie da się stanąć na ośmiotysięcznym szczycie bez pomocy tlenu.

G.B.: W niesprzyjających warunkach, na przykład w niżu, przy bardzo niskim ciśnieniu atmosferycznym, można powiedzieć, że nadal tak jest. Podczas załamania pogody, ciśnienie atmosferyczne na wierzchołku np. Everestu, który ma 8848 m. może odpowiadać wysokości większej nawet o kilkaset metrów. Taki klasyczny już przypadek zdarzył się w latach 70-tych, kiedy cała grupa najlepszych alpinistek rosyjskich, a było ich chyba 7, zmarła w namiotach w obozie pod szczytem Piku Lenina na wys. ok. 7000 m. Podobno był tak ogromny niż, że wysokość tego obozu “podskoczyła” o kilkaset metrów na co nie były aklimatyzacyjnie przygotowane.

Od ok. 9000 m. ciśnienie parcjalne tlenu jest za niskie, aby tlen mógł być przenoszony przez czerwone krwinki. Pilotom latającym na dużych wysokościach nie wystarczają maski tlenowe - muszą oni używać kombinezonów bądź kabin wypełnionych tlenem pod zwiększonym ciśnieniem, które niejako “tłoczą” do płuc mieszankę oddechową.

M.R.: Człowiek zaczął przekraczać coraz wyższe granice ponieważ przestał się bać. Jego wyobraźnia sięga coraz dalej i poczyna sobie coraz śmielej.

G.B: Tak jest. Przestało się bać bardzo wielu ludzi, ale tylko niektórzy mają do tego pełne prawo. Zwiększyła się zatem ilość wypadków zawinionych, wynikających z przeceniania własnych możliwości. To co jest dostępne dla nielicznej grupy wytrenowanych ludzi, którzy bywają co roku, lub po kilka razy w roku w górach najwyższych, niekoniecznie musi być dostępne dla wszystkich, nawet dla tych, którym się wydaje, że są wystarczająco mocarni.

Informacja o Grzegorzu Benke

Grzegorz Benke - chirurg ortopeda. Pracownik Kliniki Ortopedii Akademii Medycznej w Warszawie. Żonaty, syn lat 12. Wspina się od 1972 r. Brał udział w wyprawach: w Hindukusz Afgański (nowa droga na Qala-i-Panja, ok.6350 m.), w Pamir (Pik Lenina 7134 m, Pik Korżeniewskiej 7105 m) w Himalaje Nepalu i Indii (Dunagiri 7066 m);

lekarz ekspedycji na K2 w Karakorum oraz na Kanczendzongę (Yalung Kang) w Himalajach Nepalu.

Tekst i zdjęcia Monika Rogozińska z himalajskiej bazy w dolinie Diamir (Pakistan)
“Rzeczpospolita”

Firmą Deco International założono w 2001r. Jest to firma niemiecko-egipska a jej szefowie to dr Medhad Milad oraz dr Emad Elhamy odpowiedzialny za sprawy medyczne.
Podczas przygotowań związanych z kolejnym projektem Chochora, odwiedziliśmy Doktora, który oprowadził nas po ośrodku, wspólnie zjedliśmy ramadanowe śniadanko o 17.00 i przeprowadziliśmy dla Was wywiad z doktorem Ahmedem.

Techdive: Gdzie Deco International posiada jeszcze ośrodki medycyny hiperbarycznej?
Dr Ahmed El - Sherif: Na dzień dzisiejszy komory dekompresyjne mamy w El Gouna 23km od Hurgady, w Safadze i Mars Alam. Planujemy rozbudowę firmy, czyli otwarcie nowych ośrodków w nowych miejscach, których popularność stale rośnie.

T: Ile sprężeń leczniczych średnio rocznie jest wykonywanych w Dahab?
Dr: Rocznie mamy około 25 przypadków choroby dekompresyjnej w roku, czyli średnio dwa przypadki miesięcznie. Nie jest to dużo w porównaniu z ilością ludzi nurkujących w Dahab.

T: Jakie rodzaje choroby dekompresyjnej występują najczęściej?
Dr: Najczęstszymi przypadkami choroby dekompresyjnej jest typ pierwszy choroby tj. bóle mięsni i stawów, objawy skórne. Rzadziej typ drugi. Najczęściej wypadkom ulęgają nurkowie rekreacyjni, którzy nie przestrzegali podstawowych zasad “higieny” nurkowej.

T: Jakie są tego przyczyny?
Najczęstszą przyczyną występowania choroby dekompresyjnej tu w Dahab jest odwodnienie organizmu i ogólne zmęczenie, niestety po wieczornych i nocnych imprezach.

T: Jakie są koszty leczenia hiperbarycznego?
Dr: Koszt może być różny w zależności od czasu terapii, ale koszt dwu godzinnego sprężenia to 1250 euro. Tutaj warto zaznaczyć ze Deco International Dahab wprowadziło program opieki. Za jedyne 6 euro dajemy ochronę w razie wypadków i pierwsze sprężenie gratis bez względu na czas tego sprężenia w ciągu 3 tygodni od wpłaty składki.

T: Czy każdy przypadek choroby jest odwracalny?
Dr: Niestety nie każdy, ale większość można wyleczyć. Jednak trzeba pamiętać, że najważniejszy jest czas, w jakim znaleźliśmy się w ośrodku, czyli czas od momentu zanotowania pierwszych symptomów do momentu rozpoczęcia sprężenia, im krótszy tym lepiej. Zawsze w organizmie jednak zostają ślady po chorobie ciśnieniowej. Dlatego po nurkowaniu jest ważne, jeżeli czujemy, że coś jest nie tak z nami, to należy przyjąć, że jest to objaw choroby dekompresyjnej. Dopiero później można doszukiwać się innych przyczyn tego stanu, nigdy odwrotnie.

T: Co zrobić, jeżeli jest wypadek a komora jest daleko?
Dr: Są odpowiednie procedury przeprowadzania rekompresji w wodzie. Niestety, statystycznie niezbyt skuteczne, a nieumiejętne zastosowanie tych procedur może doprowadzić do pogorszenia stanu i śmierci w wyniku DCS lub utonięcia. Najlepszym rozwiązaniem jest poszkodowanemu podać do oddychania tlen, nawadniać organizm, oraz jak najszybciej zorganizować transport do najbliższego ośrodka medycyny hiperbarycznej.

T: Jakie dobre rady doktor mógłby dać nurkom?
Dr: Najważniejsze jest odpowiednie zaplanowanie nurkowania i wykonanie go zgodnie z planem. Nawodnienie organizmu przed i po nurkowaniu a nawet w trakcie, no i oczywiście odpoczynek i przygotowanie organizmu.

Z doktorem Ahmedem El - Sherif rozmawiali i komorę zwiedzali Chochor, Andrzej i Czarek.

Kontakt:

Dive Safe Area Manager Deco International dr Ahmed El - Sherif Tel +20122462200 Mail drahmed@deco-redsea.com www.deco-international.com

Oferta komercyjna Deco International Dahab:

CSP chamber support - program, czyli program wsparcia komory, za 6 euro mamy przy ewentualnym wypadku pierwsze sprężenie gratis w trakcie trzech tygodni pobytu.

Dry Dive - czyli nurkowanie na sucho w komorze, sprężenie do głębokości 24m i powolne wynurzanie, koszt 30 euro.

Cleaning Seasion - czyli oczyszczenie organizmu z zalęgających gazów obojętnych, szczególnie ważne po głębokich nurkowaniach, jak i przy krótkim czasie do lotu samolotem, sprężenie na 18m oddychanie tlenem i powolne rozprężanie, koszt 40 euro.

System ten wychowywał przez całe lata bardzo sprawnych psycho-fizycznie i technicznie płetwonurków, którzy wyposażeni w kiepski sprzęt potrafili sobie jednak doskonale radzić w trudnych polskich wodach. Nie sposób jednak przekonywać, że w było to zajęcie dla każdego…
Dla popularyzacji nurkowania w Polsce przełomowa stała się zmiana przepisów szkoleniowych KDP/CMAS, do której doszło w 1997 roku. Ograniczyła ona uprawnienia płetwonurka stopnia podstawowego (z maksymalnej głębokości 30m do 20m), skracając jednocześnie cykl szkolenia z 14 dni do 7 dni. Większą uwagę zwrócono na typowo “nurkowe” ćwiczenia ze sprzętem powietrznym, który w między czasie stał się prawie niezawodny i co najważniejsze finansowo dostępny. Szkolenie w CMAS-ie nie jest tak obwarowane standardami jak szkolenie PADI. Przebieg szkolenia zależy w większej mierze od miejsca w którym się odbywa kurs oraz od inwencji instruktora dostosowującego zajęcie do panujących warunków i stopnia opanowania umiejętności przez kursanta.

Podsumowując, nie ma złych systemów nauki nurkowania a wskazanie, który jest lepszy, a który gorszy będzie zawsze obarczone dawką subiektywizmu, wynikającą z gustów i doświadczeń osoby wygłaszającej opinię. Niekończące się (nie tylko w Polsce) debaty prowadzone “przy piwku”, na stronach periodyków nurkowych i na łamach internetowych list dyskusyjnych nt.: “który lepszy”, prowadzą tylko do personalnych zadrażnień a w końcu niezmiernie, niezmiernie męczą. Programy szkolenia na poszczególne stopnie są w “konkurencyjnych” systemach względnie wyrównane, rozpoczynając więc naukę nurkowania w CMAS możemy następne stopnie zdobywać przykładowo w PADI i na odwrót.

W Polsce popularność PADI z roku na rok wzrasta a uczestnicy kursów chwalą sobie spójną formę prowadzenia zajęć i świetnie przygotowane pomoce szkoleniowe. Jest nas już ponad 200 instruktorów. Jeśli chcesz szkolić się w PADI powinieneś bez problemu znaleźć szkołę PADI w Twojej okolicy.

Kurs w czasie dwóch wykładów teoretycznych pozwoli Ci zapoznać się bliżej z:
- teorią i zasadami funkcjonowania sprzętu nurkowego,
- zalecanymi sposobami konserwacji, utrzymania i przechowywania sprzętu
- częstymi problemami ze sprzętem i zalecanym profesjonalnym rozwiązywaniem ich
- prostymi propozycjami wygodnego skonfigurowania sprzętu
- najnowszym sprzętem nurkowym

Zajęcia teoretyczne poświęcone są między innym następującym zagadnieniom:
- wymagania sprzętowe
- wyposażenie
- przygotowanie do nurkowania
- przeprowadzenie nurkowania
- sytuacje awaryjne pod lodem
- hipotermia

Zajęcia praktyczne polegają na wykonaniu trzech nurkowań pod lodem.
Pierwsze nurkowanie jest podlodową wycieczką prowadzoną przez instruktora lub jego asystenta. Kolejne dwa nurkowania nurkowie planują sami i wykonują je w parach, zmieniając się rolami: nurek, który prowadził pierwsze nurkowanie oddaje tę rolę partnerowi.

Uprawnienia
Ukończenie kursu i uzyskanie certyfikatu umożliwia:
- planowanie, organizowanie i przeprowadzanie nurkowań rekreacyjnych pod lodem w warunkach lepszych lub takich samych, jakie panowały na kursie
- nurkowanie pod lodem w strefie naturalnego światła, i penetrację obszaru do 39 metrów od powierzchni (odległość mierzona w pionie i poziomie) jeśli jednocześnie posiada się uprawnienia do nurkowań głębokich.

Wymagania:
- ukończone 18 lat
- certyfikat AOWD lub równorzędny
- wyposażenie nurkowe odpowiednie do warunków w miejscu nurkowania
- opinia lekarza o dobrym stanie zdrowia

Kurs obejmuje:
- planowanie, organizację, procedury, techniki, problemy i ryzyko związane z wysokością
- specjalne procedury RDP, obowiązujące w czasie nurkowania powyżej 300 m n.p.m.
- przystanki bezpieczeństwa i procedury dekompresji awaryjnej
- stosowanie sprzętu specjalistycznego
- nurkowanie w warunkach słabej widoczności
- przyczyny, oznaki, symptomy i zapobieganie hipoksji i hipotermii w czasie nurkowania w górach

Wymagania:
- ukończone 10 lat (od osób poniżej 18-tego roku życia wymagana jest pisemna zgoda rodziców)
- posiadanie certyfikatu PADI OWD lub stopnia równorzędnego
- opinia lekarza o dobrym stanie zdrowia

Kurs obejmuje:
Zajęcia teoretyczne obejmujące:
- podstawowe wiadomości dotyczące ciepła i jego utraty w wodzie
- porównanie właściwości mokrego i suchego skafandra
- budowę suchego skafandra
- dodatkowe wyposażenie, systemy balastu
- regulację pływalności
- konserwację, utrzymanie, przechowywanie oraz pakowanie suchego skafandra
- drobne naprawy skafandra
- sytuacje awaryjne w czasie nurkowania w suchym skafandrze
- wskazówki dotyczące nurkowania w suchym skafandrze

Zajęcia praktyczne, na które składają się jedno nurkowanie basenowe oraz dwa nurkowania na wodach otwartych. Kursant uczy się technik nurkowania w suchym skafandrze i radzenia sobie z sytuacjami awaryjnymi.

Uprawnienia:
Uzyskanie certyfikatu umożliwia planowanie, organizowanie i nurkowanie w suchych skafandrach.

Wymagania:
- ukończone 10 lat (od osób poniżej 18-tego roku życia wymagana jest pisemna zgoda rodziców na nurkowanie)
- certyfikat PADI OWD lub równoważny
- opinia lekarza o dobrym stanie zdrowia

Kurs obejmuje:
Zajęcia teoretyczne i praktyczne, przybliżające kursantowi zagadnienia związane z doskonałą pływalnością, takie jak pływalność pod wodą, balast, opływowa sylwetka, wizualizacja, kondycja fizyczna.

Wymagania:
- ukończone 10 lat (od osób poniżej 18-tego roku życia wymagana jest pisemna zgoda rodziców na nurkowanie)
- certyfikat PADI OWD lub równoważny
- opinia lekarza o dobrym stanie zdrowia

Kurs obejmuje:
- planowanie, organizowanie, techniki, problemy i zagrożenia związane z fotografowaniem pod wodą
- zasady fotografowania, kompozycję, rodzaje filmów, fotografowanie przy użyciu flesza i bez,
- sposoby posługiwania się aparatem
- przygotowanie, utrzymanie i zabezpieczanie sprzętu do fotografowania

Wymagania:
- ukończone 10 lat (od osób poniżej 18-tego roku życia wymagana jest pisemna zgoda rodziców na nurkowanie)
- posiadanie certyfikatu PADI OWD lub równorzędnego
- opinia lekarz o dobrym stanie zdrowia

Wymagania:
- certyfikat Open Water Diver PADI lub równoważny
- ukończone 12 lat
- opinia lekarza o dobrym stanie zdrowia

Kurs obejmuje:
Zajęcia teoretyczne i praktyczne w tym dwa nurkowania na wodach otwartych w czasie których zwrócimy uwagę na:
- planowanie, organizowanie, procedury, techniki, problemy i zagrożenia związane z nurkowaniem przy wykorzystaniu skuterów podwodnych
- zagadnienia dotyczące sprzętu, takie jak: odpowiednie używanie akumulatorów, sposób konserwacji, środki ostrożności i ochrona przed zalaniem
- określanie zasięgu i punktów zwrotnych w czasie nurkowania ze skuterem,
- najczęstsze awarie skuterów i ich zapobieganie
- ryzyko związane z nurkowaniem ze skuterem oraz techniki i procedury unikania niebezpieczeństw.
- techniki pozwalające unikać uszkadzania delikatnego podwodnego życia

Kurs obejmuje:
Zajęcia teoretyczne, które zapoznają kursanta z:
- technikami nurkowania w nocy
- sprzętem wykorzystywanym w nurkowaniu nocnym
- przedstawicielami nocnych form życia podwodnego
- zasadami planowania nurkowania nocnego
- prawidłowymi zachowaniami podczas nurkowania w nocy

Zajęcia praktyczne polegają na wykonaniu 3 nurkowań szkoleniowych na wodach otwartych, w czasie których są ćwiczone i utrwalane procedury związane z nurkowaniem nocnym.

Uprawnienia:
Po uzyskaniu certyfikatu Nurek Nocny (Night Diver) PADI możesz planować, organizować, przeprowadzać i logować nurkowania nocne.

Wymagania:
- ukończone 12 lat (od osób poniżej 18-tego roku życia wymagana jest pisemna zgoda rodziców na nurkowanie)
- posiadanie certyfikatu PADI OWD lub stopnia równoważnego
- opinia lekarza o dobrym stanie zdrowia

Kurs obejmuje:
Zajęcia teoretyczne, w czasie których kursant poznaje:

• zasady planowania nurkowania bezdekompresyjnego z wykorzystaniem wzbogaconego powietrza,
• sprzęt, jakiego wymaga nurkowanie na wzbogaconym powietrzu i zasady jego konserwacji
• teorię dotyczącą wykorzystania tlenu w nurkowaniu i unikania zagrożeń z tym związanych

Zajęcia praktyczne polegające na poznaniu metod przygotowywania nitroksu i zasady działania przyrządów do pomiaru zawartości tlenu w mieszance oraz na zaplanowaniu i wykonaniu 2 nurkowań z wykorzystaniem nitroksu

Zajęcia praktyczne polegające na poznaniu metod przygotowywania nitroksu, sprawdzanie mieszanki, dokumentacja analizy, planowanie 2 nurkowań z wykorzystaniem nitroksu. Zaleca się, choć nie jest obowiązkowe wykonanie 2 nurkowań z wykorzystaniem nitroksu.

Uprawnienia:
Po ukończeniu kursu nurek może:
- nurkować na wzbogaconym powietrzu o zawartości tlenu od 22% do 40%
- nabywać lub wypożyczać butle, automaty i inny sprzęt do wzbo